Με Τσανακλίδου και Ασλανίδου
με Πάριο και Ρόκκο
με Βίσση και Ρουβά
με Μάλαμα και Πασχαλίδη
με Αλέξιου και Μαχαιρίτσα
σαν αλάνι ξενυχτάς
στις διαδρομές της μουσικής
Από το μπλε του ουρανού
μέχρι το βαθύ της αγριας θάλασσας
ονειρεύσαι σαν χαμένος αετός
στα βουνά της αγρια δύσης...
Στα σκοτεινά περιπλανιέσαι
χάνεσαι,βυθίζεσαι και πάλι εδώ
Στο αλκοόλ πιάνεις πάτο
κι όλο λες δεν πάει παρακάτω
που ναι η ζωή που χάνεται
με ποιο τα χει κι εμενα όλο με ξεχνα...
Στα τσιγάρα τα απανωτά
καίς την ψυχή σου την μονάκριβη
ένα με το χώμα γίνεσαι
κι όλο αφήνεις και αφήνεσαι...
Στα μπαράκια που συχνάζεις
το Χάροντα φωνάζεις
"έλα και παρ'μου την Ψυχή"
του πρωινού το φως μην ξαναδώ
το αίμα μου για χιλιοστή φορα
μην αντικρύσω να μη δακρύσω...
Στης μοναξιάς τις διαδρομές
και της ελευθερίας την αγάπη.
1 σχόλιο:
ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΝ ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ....ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ
Δημοσίευση σχολίου