Έρωτας;Τον ονειρεύτηκα παράφορο, τρομερό και φλογερό' μιλούσα ακατάληπτα μ' ένα χείμαρρο λέξεων' ήταν μια ξεχειλισμένη θάλασσα από τρέλα και φωτιά, που κυλά στη ζωή σαν ένα αιώνιο ποτάμι. Σύντομα τον ονειρεύτηκα θλιμμένο, σαν έναν μεγάλο ήλιο στη δύση που διπλασιάζει πριν από τη νύχτα το φλογισμένο του κεφάλι' αργότερα γέλασε, και στο τόσο τρυφερό του στόμα μια ικεσία, ονειρευόταν ανάλαφρα την ψυχή της πηγής. Και σήμερα το όνειρο που είναι δονούμενο και απαλό και γελαστό και θλιμμένο, που όλα τα σκοτάδια και όλα τα ουράνια τόξα ντύνει, που, εύθραυστο σαν ένα είδωλο και αιώνιο σαν το Θεό, όταν εφαρμόζεται στη ζωή όλη του η μεγαλοπρέπεια αυξάνει: και το φιλί πέφτει φλεγόμενο να αρωματίσει το φυτό του ένα λουλούδι από φωτιά, με μαδημένα πέταλα, για δυο."
*Delmira Agustini
Και ναι!!! "Μαδημένα πέταλα για δύο"
"Σκάσε" και..Φίλα με!!
Επειδή υπάρχω...
...παρα..πα.. παμ παμ...What A Wonderful World...
..με σκορπάς και με μαζεύεις...
Επειδή η λογική τελειώνει εκεί που αρχίζεις ΕΣΥ και μ' ένα σου άγγιγμα όλα γκρεμίζονται και πάλι χτίζονται απ' την αρχή κι όλα τ' αστέρια κι οι γαλαξίες χορεύουν μέσα μου ως το πρωί γι' αυτό σ' αγαπώ...Επειδή χαράζεις καινούριες πληγές στο κορμί μου και γίνομαι χώμα, σάρκα κι αίμα και γίνεσαι ΕΣΥ η ψυχή μου κι οι άγρυπνες νύχτες φεύγουν πέρα μακριά απ' τη ζωή μου γι' αυτόσ' αγαπώ...Κι επειδή υπάρχουν τόσες χιλιάδες επειδή για να σου πω και μόνο στα χέρια σου νιώθω ατόφιος εγώ κι όπου κι αν ψάξω στου μυαλού μου τις γωνιές ΕΣΕΝΑ θα βρω.
...σαν μια δροσερή αύρα που φυσάει και με την αγκαλιά της σε τυλίγει μέσα της...και σαν το φεγγάρι, να στέκει πάντα ψηλά για'σένα...να βάφει με την κοκκινάδα του μέσα σου...τον ήρεμο ,γαλήνιο ύπνο της ψυχής σου...να σε έχει πάντα καλά και να χαρίζει στα μάτια σου το φώς ...σάν ήλιος που ξεπροβάλει να σε καλημερίσει στίς πύλες του...και να σε γεμίζει ολη την ημέρα της διαδρομή του με τις αχτίδες του με υγεία,ενέργεια και δύναμη πανω σου...μέσα σου!μέχρι να σκυρτήσεις μαζί ξανά στο δείλι του...Ετσι!! να είναι αγαπημένη μου η Παναγιά σε 'σενα...για να φωτίζει τήν κάθε διαδρομή της ζωής σου και να κουρνιάζει μέσα σου να γαληνεύει η ψυχή σου!!
"Αν στέρηση είναι να μην έχω αυτό που επιθυμώ, ανικανοποίητο είναι να έχω μεν αυτό που επιθυμώ αλλά να μη μου προσφέρει τη γεύση που περίμενα να μου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα, τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ' αυτά που δεν έχεις αλλά απ' αυτά που έχεις- δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο.Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ' την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμα κι η ψυχή, διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή γι' αυτό κι η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκεις αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάς, προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη."
....και πάλι μόνη περιμένω να ξημερώσει... και πάλι η λαχτάρα μου να σε δω μεγαλώνει... και πάλι όλα φαίνονται μονόδρομος....δεν είμαι ορατή από κανέναν παρά μόνο εκεί ψηλά που τώρα κοιτάζω δυο ζευγάρια μάτια βουρκώνουν για τις πληγές μου....είναι πληγές αγάπης και που να φανταστώ πως η αγάπη πονάει τόσο μα τόσο πολύ....μοιάζω να έχω λουστεί με υγρό που είναι έτοιμο να πάρει φωτιά και εγώ κρατάω το σπίρτο αναμένω...μόνη μου θα καώ....καίγομαι σε κάθε σου ανάσα που ακούγετε βαριά από απογοήτευση....καίγομαι όταν σκέφτομαι πως τίποτα από σένα δεν θα πάρω...ούτε ένα βλέμμα...ούτε ένα χάδι....κρατάω το σπίρτο αναμένω και βυθίζομαι στη φλόγα...ας το σβήσει κάποιος...ας με τραβήξει από την αυτοκαταστροφή μου....θέλω να μη νιώθω τίποτα άλλο παρά μόνο την σιγουριά της αγκαλιάς του...φοβάμαι τις στιγμές που δεν θα είναι πια δικός μου...φοβάμαι πως θα γίνω μια γκρίζα στάχτη στον αέρα που θα χορεύει αιώνια και θα σφυρίζει....ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΆΞΕΙ...ΑΚΟΜΑ ΣΕ ΑΓΑΠΆΩ
