2011----> οσο πιο πολυ μαλακας τοσο πιο ανγνωρισμενος.

Τελικα?

Η ζωη αλλαζει με γρηγορους ρυθμους, σε κλασματα δευτερολεπτου θα ελεγα...

Ποτε ησουν  5 χρονων? Ποτε εγινες 30?

και παει μεχρι που χανεις σε καποια φαση το μετρημα γιατι δεν εχει αξια....

Ενας κοσμος τεχνολογικος πια, των ραγδαιων εξελιξεων και πειραματων στις ζωες μας, κλασσικα...

δεν θα αναφερθω σε βαθος σε αυτο τον τομεα γιατι σε πολλα αρθα εχουν γραφτει παρα πολλες φορες με διαφορετικο χαρακτηρα...

Αν καθημερινα παρακολουθησεις τους ανθρωπους πολλα θα παρατηρησεις αλλα το βασικο σου συμπερασμα? 

Οσο πιο μαλακας εισαι τοσο πιο αναγνωρισμενος...οσο πιο πολυ μαλακια πουλησω κερδιζω τελικα?

Τι να πιστεψω σε ενα κοσμο πια ψευτικο και χαμενο, θα θελα να πιστευω απλα πως καποτε θα αλλαξει...Παιδεια που χαθηκε δια μεσου των αιωνων και μετα αναρωτιομαστε γιατι χαθηκαν τα ιδανικα και οι αξιες, αφου κοιμομαστε ορθιοι...

Ειμαστε ολοι συνεργοι σε αυτη την διεφθαρμενη κοινωνια, οσο περνανε τα χρονια ο εγωισμος μεγαλωνει...

Δεν γουσταρω να πηγαινω οπου οι πολλοι,

Δεν γουσταρω να μου λενε τι να κανω,

Δεν γουσταρω να μου λενε τι να μαι,

Δεν γουσταρω να με κρινεις με βαση ενα μαλακα,

Δεν γουσταρω αυτην την ιδιοτροπια

δεν γουσταρω αυτη την κοινωνια και τις πλεον σταθερες της.

γενικα δεν γουσταρω το παρων.

αισθανθειτε...

ο φοβος να εκφραστω με κανε ανωμαλο της εποχης.

Βρισκομαστε στο 2011 μια χρονια γεματη απο αποριες και ανησυχιες, οι ανθρωποι εχουν χασει την ουσια της ζωης.

Σκεφτηκες ποτε αν εισαι αυτο που θα θελες να εισαι? Σκεφτηκες ποτε αν δειχνεις αυτο που εισαι? Σκεφτηκες ποτε οτι κανεις αυτο που ο κοσμος θελει να δει?σκεφτηκες ποτε? το χεις κανει??

Που καταληγουμε?Οχι δεν ειμαστε ντροπαλοι ειμαστε δουλοι της κοινωνιας και της μαζοποιησης, απλα πουλαμε οτι θελουν, δινουμε τα λιγα μονο απο φοβο...και ναι εισαι ακομα ενας μικρος σου φοβος που προσπαθει να βγει απο αυτο το λαβυρινθο οπως κι ο Θησεας...

μπορει να μην μοιαζεις μ αυτο μπορει ομως και στο ελαχιστο να πιανεις τα ορια...

ειναι ανωμαλο να μαι αυτο που θελουν.

Θελω να σταματησω εδω ,με πληγωνει να γραψω την αληθεια γιατι κι εγω ανηκω στο συνολο ΑΝΘΡΩΠΟΙ.!

χειμωνας...και πισω!!

Ολα ψευτικα χαμενα,

στου Χειμωνα τον αερα

τα φερνει παλι, ξανα

το ονειρο της εποχης.

ολα μικρα κρυμμενα,

σε ενα κουτι αραγμενα,

λες κι ειναι της γης 

φτιαγμενα ενα ενα...

Πεφτουν χαμω 

πεφτουν σταλες,

πεφτουν ονειρα,

σαν να ναι ευχες...

μα μη μου λες,

μα μη μου λες,

τι αλλο πια να κανω

γιατι εγω εδω θα μενω.

Ειναι παλι κρυο,

κι εχω μοιραστει στα δυο,

μα η ψυχη μου παλι εδω

να χει ξεχαστει...

Autumn!

Νεραιδες του Φθινοπωρου

της ομιχλης και του αερα..

που χαμηλα κι αργα πετατε

o ηρωας σας, σας αναζητει.

Καπου αναμεσα στην χαμενη 

κλεψυδρα του χρονου..

καπου αναμεσα στα ξεχασμενα φυλλα

ο ηρωας σας ονειροπολει.

Ειναι εκει λιγο πιο περα,

μοναχος και ξεχασμενος

σε καποιο ονειρο εχει ξεμεινει

κι ακομα απορει..

Τα φυλλα πεφτουν,

η γη παγωνει..

και το τελος γραφεται

παντα με μια αρχη.

Awake Again

UNKLE - In A State (lyrics)

so what?

http://soundsofeurope.blogspot.com/

Enjoy!

Morning!!

αχ άνθρωποι...

άνθρωποι περαστικοί

της άδειας κοινωνίας

που φεύγετε που πάτε

σας ρωτάω μα απάντηση καμιά...

άνθρωποι χαμένοι

της ψεύτικης ζωής

που σήμερα με ξέρατε

κι αύριο απλά σε μένα προσπερνάτε...

άνθρωποι του πόνου

της ειρωνίας αυτού του κόσμου

που σιωπάτε σε κάθε αληθινή

σκληρή κι απατηλή πραγματικότητα...

άνθρωποι του χάους

της άτυχης της κοινωνίας

που γεννηθήκατε απάνθρωποι

σε μια αλλιώτικη χιλιετία.

αχ άνθρωποι...

summer feeling back!

is leaving...Καλη Ανασταση!

Καλη Ανασταση σε ολους !!
θα επιστρεψω συντομα....

απεχω για λιγο απο ολα...

θέλω να ζήσω τη ζωή μου έξω απ' τα μέτρα,
τώρα που σκλήρυνε η καρδιά μου σαν την πέτρα,
φεύγω, τώρα φεύγω.

Homesick...!Θελω να παω σπιτι...

Οι ποιητές φεύγουν χάνονται στο λυγμό τους ….στη ρωγμή του χρόνου... αντίο Νικόλα...

Collage Fail

Και είμαι μόνος, εγώ κι ο χρόνος...

Οι φίλοι μου σκορπίσανε,
το πρόβλημα το λύσανε,
μιλώντας συνεχώς στα κινητά.
Ο κόσμος τώρα άδειασε,
τι γρήγορα που βράδιασε,
κανένας πια για 'μένα δε ρωτά.

Και είμαι μόνος,
εγώ κι ο χρόνος,
αυτό που ψάχνω δεν υπάρχει τώρα πια.
Και είμαι μόνος,
εγώ κι χρόνος,
και κάποια όνειρα που πήρανε φωτιά.

Σαν το φαντάρο στη σκοπιά,
χαράζω τη σιωπή μ' ένα μαχαίρι,
τί περιμένω τώρα πια,
κανείς δε μ' αγαπά και δε με ξέρει...

Πασχα μακρια απο την πατριδα μου...

Απο μικρούλα ενθουσιαζόμουν με το Πασχα!!

Πάσχα στο χωριό με τους δικους σου παρεα τα παραδοσιακά έθιμα τα κόκκινα αυγάαααααα!!

Πάσχα 2011 με βρίσκει μακριά από την πατρίδα μου και τα αγαπημένα μου πρόσωπα σνιφ σνιφ!!

Θυμάμαι οταν στο σχολείο φτιάχναμε τις δικές μας λαμπάδες ήταν τέλεια!!


τώρα δεν ξέρω κιόλας αν θα κανω Πάσχα αφου την Μεγάλη Εμβομάδα έχω πανεπιστήμιο αχ...το μόνο σίγουρο πως κατι θα κάνω θα σας ενημερώσω σύντομα

Loch-Leine & LadyBird my new name!!

πρώτα έφτιαξα το παιδικό αύριο θα κάνω το πιο σοβαρό δείτε!

έσβησα κάποια στοιχεία που είναι προσωπικά χαχα!

Copyright © Argiro Loch-Leine

Παραμύθι η συνέχεια και... χμ χαχα!

το φάντασμα του δάσους μέρος 2.

Ήτανε Κυριακή απόγευμα έξω φυσούσε αέρας χλοερός, ο κύριος Μπένη συνήθιζε να πηγαίνει στην πέτρινη εκκλησία του χωριού του και να κάθεται με τις ώρες,ποιός ξέρει τι σκεφτόταν.

Μπένη-Πήγε κιολάς έξι,πρέπει να πάω σπίτι είπε με μια φωνή αδύνατη.

Φωνή-Μπενήηηηηη ακούστηκε από το βάθος τους δάσους  

Πρώτη φορά του συνέβαινε κατι τέτοιο αλλα δεν εδώσε σημασία

Μπένη-Μάλλον θα ναί απο την κούραση έιπε μέσα του...

Το δάσος ήταν παράξενο αλλιώτικο από άλλες φορές ίσως έφταιγε κι ο μήνας Οκτώβριος.Τα δέντρα πήγαιναν πέρα δώθε, παράξενοι θορύβοι ακούγονταν από τα βάθη τους δάσους.Τα φύλλα ασάλευτα χάμω κίτρινα ξεθωριασμένα κανείς δεν τους έδινε σημασία.

Ο Μπένη κίνησε για το μικρό ξύλινο σπιτάκι του όπου ήταν λίγα χιλίομέτρα πιο κάτω περίπου είκοσι λεπτά περπατητό.

Προχωρούσε με βήματα αργά και σταθερά, μια λεπτή  ψιλή φιγούρα  με άσπρα μαλλιά λιγάκι πιο δυνατός απο την μαγκούρα του.Ένα και δύο μετρόυσαν τα βήματα του, έκανε ένα βήμα αυτός δύο η μαγκούρα του.

Έφτασε σχεδον στα μισά του δρόμου και κάθισε στο παλιό ξεχασμένο ρολόι για να ξεκουραστεί.Τα ρολόγια ήταν συχνό φαινόμενο σε όλη την Σκωτία ακόμα και στις μεγαλουπόλεις.Το ρολόι όμως είχε σταματήσει από καιρό, μάλλον χρειαζόταν επιδιόρθωμα.

Ο Μπένη μονός κοιτούσε δεξιά και αριστερά σαν κάτι να έψαχνε ή κάτι να τον ακολουθούσε.

Μπένη- Πρέπει να φύγω πριν αρπάξω κανένα κρυολόγημα,κουχου κουχου κι αυτό το Φθινόπωρο

προβλέπεται πιο άσχημο ξεφώνησε με βαριά βραχνή φωνή.

Ο κύριος Μπένη αναπολούσε τις παλιές εποχές όπου το χωριό έσφιζε από ζωή και ευτυχία.Μικρά παιδιά να παίζουν στο παλιό ξεχασμένο ρολόι ακόμα κι ο μικρός Μάρκος και η μικρή Άννη τα δύο ξεχασμένα παιδιά του γυρνόφερναν συχνά εκει. Tότε τα μεγάλα πράσινα μάτια του βούρκωσαν αλλα ήξερε πως έπρεπε να πάει σπίτι όσο πιο γρήγορα μπορούσε, γιατι αν έμενε πολύ εκει ίσως να μην ξανάβλεπέ το φώς της μέρας.

Ένα δύο ξεκίνησε πρώτα η μαγκούρα του και μετά αυτός, το λεπτό σχισμένο του πουλόβερ που έιχε παλιώσει από το καιρό τον έδειχνε να φαίνεται ακόμα πιο γερασμένος και κουρασμένος από τα χρόνια.

Φυσούσε κι έβρεχε, ο κύριος Μπένη φαινόταν να μην αντέχει τα βήματα του όλο και μίκραιναν η μαγκούρα όλο και πήγαινε πιο αργά.Σκέφτηκε να κάνει μια ακόμα στάση στο παλιό και γνώριμο του φίλο Μακιαβέλλη.

Ο κύριος Μακιαβέλλης είχε περίπου την ίδια ηλικία με το κύριο Μπένη μόνο που δεν ήταν ολομόναχος ζούσε με την γυναίκα του την κυρία Μακιαβέλλη μια καλή καλοπροέραιτη καλόψυχη μα γριούλα πια.

Ο κύριος Μπένη πήγε προς την πόρτα αν και σκεφτόνταν να χτυπήσει κάτι παράξενο κι αλλόκοτο ένιωθε,αλλα τελικά αποφάσισε να το κάνει, μια και το κρύο τον έκανε σιγά σιγά, να υποχωρήσει.

Έκανε δυο βηματισμούς κι έφτασε στο κατώφλι,η παλιά γκρίζα πόρτα φαινόταν κάπως τρομαχτική, το σκουριασμένο πόμωλο έμοιαζε σαν ένα μικρό τερατάκι στα μεγάλα πρασινα μάτια του ακόμα και η κλειδαριά του φαινόταν παράξενη. Ο κύριος Μπένη κάπου πάλι χάθηκε βυθίστηκε στις σκέψεις του.

Το σπιτάκι ήταν κρυμμένο μέσα στο δάσος, παλιό και λιγάκι ξεχασμένο αν και δεν ήταν αυτό που υποδήλωνε η εικόνα του, απλά ο κύριος Μακιαβέλλη είχε πια παραγεράσει και το'χε αφήσει...

συνεχίζεται...

άγνωστοι στον κόσμο αυτό...

στην άκρη του μυαλού μου 

πέφτω και σπάω μετωπικά

συγκρούομαι ξανα με φόρα

σε άγνωστη για μένα χώρα

εγώ δεν ανήκω εδώ 

ανήκω σε άλλη γωνιά

σε άλλη γειτονιά

του νου μια πυρκαγιά

καίω τα άγνωστα γιατι

πουλάω την σιωπή 

για λίγα ιδανικά

για λίγα τεχνητά

εγώ δεν είμαι αυτός

εγώ είμαι ένας άγνωστος 

ληστής της ίδιας της κοινωνίας

εμπρηστής της φαντασίας

Αράχνη της αλήθειας,

είσαι μια συνήθεια 

της τρομερής απάτης

αυτής της αυταπάτης.

ένα παραμύθι_ κυπριακή ποίηση απέτυχααααα

αποτυχία για δείτε...

Κύπρος μου νησίδα της καρκιάς μου,

μες του Μεσογείου τα νησσιά

φαντάζεις μαραζωμένη κορασσιά

εσύ γλυτζιά μου κοπελιά

Από μακρά μαευκείς

του νιούς περαστικούς

τζαι του εταξιδευκείς

σε μέρη μακρινά

Όπου τζι'αν γυρίζω

δίχα σου εσσέν δακρύζω

τζι'ας εισαι μια σταλαχμαθκιά..

μια περπατησιά του νού μου

σαν σ'ανταμώσω πάλε

σπαράζει η ψυσσιή μου 

τζαι μες την αγκάλιν σου

ξαναγίνομαι παιδί σου

------------------------

αυτό μ'αρεσει αλλα οκ έτσι γράφω συνήθως...

ψαράκι μικρό και πονηρό

παίζεις με τον λευκό αφρό...

στης θάλασσας τον άνεμο

μπαινεί κρυφά και χάνεται.

στου ήλιου το παράθυρο

γλυκογελα και πιάνεται.

στης γής τα ρηχά

παίζει και κρύβεται.

στης νύχτας το ροδάνι

σιγά σιγά, το νήμα λύνεται.

στης μέρας το κερί

αργά, αργά λιγάκι φαίνεται.

μπαινοβγαίνει σε καρδιές

και ταράζει κύμματα.

μπαινοβγαίνει σ'όνειρα

και αλλάζει βήματα.

μα έλα που κανείς 

δεν θα βρεί τα νήματα.

και τώρα το παραμύθι χαχαχαχα...

Μια φορά κι ενά καιρό...

σε ένα μακρινό καταπράσινο δάσος της Σκωτίας είχε το ξύλινο σπιτάκι του ο κύριος Μπένη με τα μεγάλα πράσινα αετίσια μάτια.

Ο κύριος Μπένη δυστυχώς ήταν μόνος του γιατί τα δυο παιδία του, ένα αγόρι ηλικίας 30 χρονών πια και ενα κορίτσι τώρα 40 χρονών, έιχαν  φυγεί απο το έρημο χωρίο τους.

Η κυρία Μπένη μια μικροκαμωμένη και κομψή κυριούλα οπώς την παρουσίαζαν τον άφησε λόγω μιας κατταραμένης αρρώστιας πριν πολλά χρόνια. 

Το καταπράσινο χωριό οπώς λεγόταν ήταν μαγεμένο,στοιχειωμένο, οπού υπήρχαν πολλές φήμες να κυκλοφορούν.Όποίος έμενε συνήθως πάντα γύριζε μοναχός σαν την άδικη καττάρα μέσα στους πέντε ανέμους σαν μοναχικός καβαλάρης στην όαση.

Κι όπως έλεγε κι ένα παλιό άσμα:

Ανέμοι του δάσους

φαντάσματα...

δροσοσταλίδες!

μην πέρνετε μαζί σας 

τους ανθρώπους

κι είναι κρίμα...

Ο κυρίος Μπένη μοναχός πια, γερασμένος από τα πολλά χρόνια με ρυτίδες στα χέρια με ζαρωμένα τα μάγουλα καθότανε ησυχά ησυχά, στο σπιτάκι του, παρέα με την παλία ξύλινη καρέκλα του και μόνο τα πράσινα μεγάλα του μάτια πια διάκρινες.

Μια μέρα παρατήρησε κάτι περίεργο να συμβάινει.Οι παλιές καλοφωτισμένες και συγιρισμένες φωτογραφίες του από τα αγαπημένα του πρόσωπά εξαφανίζοταν δια μαγείας λες και άνοιξε η γή και τις κατάπιε.Ο Μπένη άρχισε να φοβάται αλλα πάλι επειδή ήτανε γέρος υπέθεσε πως κάπου αλλου θα τις είχε βάλει και θα το'χέ ξεχάσει.

Πέρασαν κάμποσοι μήνες,

εντωμετάξυ στο χωρίο όπου υπήρχαν ακόμα λίγοι γερασμένοι κάτοικοι παρουσίαστηκαν αλλόκοτα πράγματα να συμβάινουν σαν να λες και χωριό ήταν στοιχειώμένο.Αρα να ίσχυαν όσα παρουσίαζαν.Οι κάτοικοι συνήθως παρατηρούσαν να χάνονται ενθύμια από δικά τους αγαπημένα πρόσωπα. Μερικοί άρχισαν να φοβούνται αλλοί έλεγαν πως ήταν πια συνιθισμένοι να συμβαίνουν.Εξίσου και το όνομα του χωριού Το Φάντασμα στα Όρη...

to be continued...:p!

μέσα στις ιστορίες του κόσμου μεγάλωσα...

κοιμήθηκα παιδάκι 

και ξύπνησά άγριος

βλάστησα σαν σποράκι

στο χώμα τούτο

εδω το ευλογημένο...

Μια φορά κι ένα καιρό...ζούσα κι εγώ στο 2011 αλλα δυστυχώς αργόυσα πάντα να μαθαίνω το νόημα της ζωής γιατι ίσως εφταιγέ η ξεροκεφαλιά μου...Τι σημασία ομώς αναρωτήθηκα τι λέει ο λαός τι σημασία εχει? σημασία εχεί... κατι που ακόμα το ψάχνω..

η διάθεση είναι το παν οπώς έμαθα πρόσφατα.

και καπώς ετσι συνεχίζει το ποιήμα.

στους ηλιούς έψαχνα 

σαν έφηβο γεράκι

κατρακυλούσα στα βράχια...

κι  έπεφτα ξανά και ξανά.

μαθαίνω ακόμα ναι ακόμα δεν έμαθα...

και πάμε στην τρίτη στροφή.

ανθρώποι του κόσμου 

της γης ελπίδες

αγάπη βαθιά ριζωμένη

στα ύψη πατρίδες.

ευχαριστώ μια λέξη που ακόμα υπάρχει...

και τεταρτή στροφή...

ιστορίες αλλιώτικες

πονεμένες ομοιότητες

μεσ'τα βάθυ του νου 

είστε όλες τρελές.

μην μου μιλάτε

κάθισα στα χαμηλά

μεσα σε οξύμωρα τοπία

έμεινα πάλι μόνος.

α.ι. σε άγνωστες εποχές και κόσμους νο.2

ήρθα να πάρω στιγμές και να φύγω...
δώστε μου στιγμές

δώστε μου αγάπη,

δώστε μου χαρά

δώστε μου μια άκρη...

ενά παιδάκι 5 χρονών

στην οδό της κοινωνίας

γράφει κάτω στην πλατεία

Θέε μου κάνε μια αμαρτία...

λουλούδια του αγρού

μέλισσες του ουρανού

νερό του ποταμού

της θάλασσας αλμύρα,

δεν θέλω άνθρωπους

μαζί με μένα,

θέλω δικαίωμα

στα απλά τα δεδομένα...

α.ι. στου ουρανού τα θαύματα. νο1.

ξεχάστηκα...

διασταυρώση διάφορες φυλές

του κόσμου η θέση αλλιώτικη,

σε άγνωστες γωνιές της μέρας.

της γής της ψεύτικης χολέρας.

περνάς το πρώτο το σκαλί,

κι ύστερα βλέπεις πέρα,

σε μέιζονές διαδρομές 

του κόσμου αέρινες αιχμές.

περαστικοί παράξενοι,

βλέμματα στο κενό

απάνθρωπα σκοτώνουν

ακόμα κι εχθρό...

Παίρνεις κλειδί κυνάς γι αλλου

μα πουθενά δεν βρίσκεις

αυτό το όμορφο χελιδόνι

που κάποτε ζητούσες για να 'ρθεί.

α.ι

σε άγνωστες εποχές και κόσμους νο.1

κατι που έγραψα σήμερα και τώρα κατι που ξέχασα

αυτη ειναι παλια απο την πατρίδα μου την Κυπρο...

εμμ και τωρα απο μια βολτα που ειχα παει προσφατα...εχω βγαλει παρα πολλες αλλα θα τις βαλω καπου αλλου που θα μπορω πιο ευκολα...

Μικρή πατρίδα

Η Ρωμιοσύνη έν* φυλή συνότζιαιρη* του κόσμου
Κανένας δεν ευρέθηκε για να την ιξηλείψη*
Κανένας γιατί σσιέπει* την πού τάψη* ο Θεός μου.
...Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη.

*Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

με τρέλα...

Η γκόμενα σου είναι σκάρτη

κι 'συ μας το παίζεις και Θεός,

ρε ουστ από'δω,ρε ουστ από'δω

έχεις δυο μέτρα μπόι,

μα μυαλά ενος μωρού παιδιού

που όλο είσαι αλλού για αλλού..!

Μας το παίζεις και πρωθυπουργός

μέσα μέσα, λιγάκι ντροπαλός

μα είσαι της αγάπης ηθικός αυτουργός

τα φτιάξες με την κοπελίτσα

της διπλανής βιτρίνας,

κι όλο σου πουλάει μανταρίνια.

Η γκόμενα σου είναι σκάρτη

κι 'συ μας το παίζεις και Θεός,

ρε ουστ από'δω,ρε ουστ από 'δω

 -------------------------------

θα ροκάρω,θα τα τινάξω

θα πάω ψηλά κάπου μακρυά 

για να μην βλέπω πια κανένα,

βαρέθηκα πια τα απλά συνιθισμένα...

θα γίνω με την θάλασσα θνητός

και με τον ήλιο πάλι ενάς χαμένος αετός

θα χάνομαι στο μπλέ του ουρανού

στο μπλε βαθύ του ωκεανού...

Ηθοποιός της άγριας δύσης

καβαλάρης της ανατολής

συγκρουόμενα μέτωπά

σε ένα χαμένο οριζόντιο κενό...

Δολοφόνος της καταστροφής,

του χρόνου εμπρηστής,

σαν ένας ακόμα επικίνδυνος ληστής

 θα ξεγλυστρίσω για το άγνωστο...

κι άμα φοβηθώ θα γίνομαι αετός

κι άμα φοβηθώ θα γίνομαι θνητός

κι άμα φοβηθώ θα γίνομαι άνθρωπος

ένας ακομα πια Θεός...

--------------------------------

η ιστορία γράφεται

με στιγμές,στιγμές

δεν γράφεται με δάκρυα

δεν γράφεται με ίντρικες

γράφεται με έρώτες

παράξενες διαδρομές,

δεν ήρθα εδώ να κρίνω

κι ούτε εσένα'ναι να θίξω

απλά για ακόμα μια φορα τονίζω!

Η ιστορία γράφεται με σένα

της γης μεγάλα σ'αγαπώ

ενος μικρού χαμόγελα.

Γι 'αυτό χαμογέλα μου!

δεν το παίζω ποιητής

δεν το παίζω ηθικολόγος

δεν το παίζω στιχουργός,

μην κολλάς δεν ειμάι εγώ αυτός,

η ιστορία δεν γράφεται

με μελάνι και χαρτί,

η ιστορία γραφτήκε με αίμα,

της ελευθερίας ιδανίκα

της ψυχής την τόλμη,

γι αυτο έλα πάμε παρέα

να γράψουμέ ξανά μια ιστορία,

που κανείς να μην ξέρει

μακρυά από όλους κι όλα...!

Φύγαμε με προορισμο τις στιγμές

φύγαμε ελά παμε ξανά!

Φώναξε ξανά σ'αγαπώ

μην φοβάσαι είμαι εγώ εδώ.