με τρέλα...

Η γκόμενα σου είναι σκάρτη

κι 'συ μας το παίζεις και Θεός,

ρε ουστ από'δω,ρε ουστ από'δω

έχεις δυο μέτρα μπόι,

μα μυαλά ενος μωρού παιδιού

που όλο είσαι αλλού για αλλού..!

Μας το παίζεις και πρωθυπουργός

μέσα μέσα, λιγάκι ντροπαλός

μα είσαι της αγάπης ηθικός αυτουργός

τα φτιάξες με την κοπελίτσα

της διπλανής βιτρίνας,

κι όλο σου πουλάει μανταρίνια.

Η γκόμενα σου είναι σκάρτη

κι 'συ μας το παίζεις και Θεός,

ρε ουστ από'δω,ρε ουστ από 'δω

 -------------------------------

θα ροκάρω,θα τα τινάξω

θα πάω ψηλά κάπου μακρυά 

για να μην βλέπω πια κανένα,

βαρέθηκα πια τα απλά συνιθισμένα...

θα γίνω με την θάλασσα θνητός

και με τον ήλιο πάλι ενάς χαμένος αετός

θα χάνομαι στο μπλέ του ουρανού

στο μπλε βαθύ του ωκεανού...

Ηθοποιός της άγριας δύσης

καβαλάρης της ανατολής

συγκρουόμενα μέτωπά

σε ένα χαμένο οριζόντιο κενό...

Δολοφόνος της καταστροφής,

του χρόνου εμπρηστής,

σαν ένας ακόμα επικίνδυνος ληστής

 θα ξεγλυστρίσω για το άγνωστο...

κι άμα φοβηθώ θα γίνομαι αετός

κι άμα φοβηθώ θα γίνομαι θνητός

κι άμα φοβηθώ θα γίνομαι άνθρωπος

ένας ακομα πια Θεός...

--------------------------------

η ιστορία γράφεται

με στιγμές,στιγμές

δεν γράφεται με δάκρυα

δεν γράφεται με ίντρικες

γράφεται με έρώτες

παράξενες διαδρομές,

δεν ήρθα εδώ να κρίνω

κι ούτε εσένα'ναι να θίξω

απλά για ακόμα μια φορα τονίζω!

Η ιστορία γράφεται με σένα

της γης μεγάλα σ'αγαπώ

ενος μικρού χαμόγελα.

Γι 'αυτό χαμογέλα μου!

δεν το παίζω ποιητής

δεν το παίζω ηθικολόγος

δεν το παίζω στιχουργός,

μην κολλάς δεν ειμάι εγώ αυτός,

η ιστορία δεν γράφεται

με μελάνι και χαρτί,

η ιστορία γραφτήκε με αίμα,

της ελευθερίας ιδανίκα

της ψυχής την τόλμη,

γι αυτο έλα πάμε παρέα

να γράψουμέ ξανά μια ιστορία,

που κανείς να μην ξέρει

μακρυά από όλους κι όλα...!

Φύγαμε με προορισμο τις στιγμές

φύγαμε ελά παμε ξανά!

Φώναξε ξανά σ'αγαπώ

μην φοβάσαι είμαι εγώ εδώ.

αρρωστησαααααα ουφ...και κάτι που χρωστάω...

αχ αυτη η ανοιξιατικη γριπη με εχει πεθανει κυριολεκτικα σνιφ εγινα ο ρουντολφ το ελαφακι με τη κοκκινη μυτη χαχαχα και δεν ειναι ουτε Χριστουγεννα...σνιφ...να πω τοτε εγινα η κοκκινη πασχαλιτσα χαχαχα...μια και ερχεται το Πασχα που θα με βρει κι αυτο μακρια απο την πατριδα μου...γυαλιζει το ματι μου λετε να τρελαθηκα χαχαχα...!μαλλον η γριπη με νικησε...
...το τελευταιο καιρο μας εχει τρελανει το πανεπιστημιο και δυστυχως δεν προλαμβαινω τιποτα μα τιποτα...σε ενα μηνα παραδιδω κατι σαν πτυχιακη και το αγχος που εχω δεν περιγραφεται...
λιγα νεα...
και τωρα αυτο που ηθελα καιρο να κανω να ευχαριστησω μια φιλη...Dee Dee  σε ευχαριστω πολυ το δωρακι ηταν υπεροχο...!και το κουτακι με συγκινησε...Να σου ζησει η κορουλα σου!!Το δωρο εφτασε προχθες!!
Πραγματικα εχω μπει στην διαδικασια να σκεφτω πως θα μου αρεσε να αλληλογραφω...τελεια θα ηταν πιστευω..!
τα φιλια μου σε ολους...!
και λιγη τρελα με ποιηση...
παμε ξανα? ποιηση στην σειρα 2 χαχαχα!
ξεκιναω με την βλακεια που επαιζα με την κολλητη μου...

μετανάστης στο pc world

πήρα το δρόμο της word

edit, paste, άνθρωποί με space 

βγήκα στις μαθηματικές

διαδρομες excel 

κατηφόρησα στην πλανευτική

χώρα της power point

και τελικα κατέληξα

στα κτίρια του internet.

βρέθηκα τυχαία στο youtube 

κι έγινα download 

μέσω του rapidshare

restart και επιστρεφώ

safe mode error

πως γίναμε ολοι

sleep mode συλλογίζομαι...

virus στο μικρόκοσμο.

έχουν πέσει τα screen-savers 

για προστασία και επιφυλακή...

restart και πάλι restart

ακροβατάς σε install updates 

και σε remind me later

document δεν χωράνε

το e-mail κινείται οριακά...

turn off παμέ ξανά στην αρχή.

μια απο τα ιδια...

λατινικοί χαρακτήρες 

σε ενα ξεχασμένο χαρτί

παλιά φωτογραφία 

σε ανύπαρκτη ταυτότητα...

πάλι στην πρώτη γραμμή

σαν στρατιώτης μάχομαι

πολεμάω οπώς παλιά

πεντέ βήματα και χάνομαι...

Μην με αποκαλείς έτσι

αυτός δεν ειμάι εγώ.

είδωλα κομμάτια

στους καθρέφτες αυτού κόσμου...

την θάλασσα διάσχιζα

κι ολά αναπόδα ρολόγια

Στου μυαλού μου την οθόνη

όλα έχουν γίνει ένα.

το παλιό ρυθμό πίασε

κι ελα εδώ ξανά

γιατι η λεωφόρος να ναι άδεια;

εγινε κι αυτή συνήθεια κακιά

φοβάμαι την γη ετούτη

φοβάμαι να συνιθίζω

Δεν με ενοχλει που η θάλασσα 

τον ουρανό ποτέ δεν ανταμώνει..

αντιήρωας...

στις άγριες γειτονιές

που μεγάλωσα,

έγινα φονίας...

της ίδιας μου της ζωής

χαρακώθηκα,

στους δρόμους της πόλης

ανίκητος και μελαγχολικός

περαστικός...

με μια ιστορία να λέει:

Hτάν ενα πρωινό...

ξημέρωμα Παρασκευής! 

βγαίνει ο ήρωας του κόμικ

μισοσακατεμένος

περπατάει...

σε υψηλόβαθμα γραφεία! 

ανάμεσα σε κάλπικα δρομάκια

χάνεται...

πάει σπίτι...

με επιγραφή και λέξη

αντιήρωας...

μιση ζωή

με μια απόλυση

σε άδειες διαβάσεις

άτρωτος δεν εινάι πια κανείς

κομματίαζομαι,

χανομαι σε άδοξες εποχές.

ατσάλινη αγωνία...

διπλωμάτης χρόνος

ξεγελάστηκα...

στην κρυφή χώρα του μυαλού

κρύφτηκα...

αδιαφορία, 

με χαρακτήρισαν αδιάφθορο

και κλέφτη...

με ξεγέσαν πάλι,

οι κακές συνήθειες...

την ψυχή μου πήραν

υποδούλωσαν τα θέλω μου

και με πέταξαν ξανα...

σε ένα άδειο 

σκοτεινό δρομάκι.

της πιο πέρα της πλατείας.

ατσάλινη αντοχή

μου δώρισαν

σε αρχοντικά σαλόνια

με κατάντησαν να ζώ

να παλέυω

με το ίδιο μου τον ευατό...

κλειδαριά χωρίς θησαυροφυλάκιο.

και τελος οι φωτογραφιες απο το δωρακι!!

Και πάλι παιδί...

Μετά την πρόσκληση του iliokamenou, ήρθε η σειρά μου να παίξω το παρακάτω παιχνίδι:

1) Πώς σε λένε / όνομα του μπλογκ σου;
2) Ποια είναι η διεύθυνση URL του μπλογκ σου;

3) Γράψε "Η γρήγορη καφέ αλεπού πηδάει πάνω από τον τεμπέλη σκύλο".

4) Αγαπημένο απόφθεγμα;

5) Το αγαπημένο σου τραγούδι;

6) Το αγαπημένο σου συγκρότημα / τραγουδιστές;

7) Οτιδήποτε άλλο θα ήθελες να πεις;

8) 8 bloggers για να συμμετάσχουν κι αυτοί στο παιχνίδι.

Συγνώμη που άργησα αλλα αρρώστησα,,,πφφφ...

*σημείωση: επειδη οι μουσικές μου επιλογές μπορεί να μην φαίνονται 

http://www.youtube.com/user/2011Fairy?feature=mhum + http://musiclife2011.blogspot.com/

άγνωστο...error

Βιαστικοί περαστικοί διαβάτες 

μελαγχολικά ατμοσφαιρικά μπαλκόνια

στα δυο χέρια περπατάς

στα όνειρα σου καρτεράς...

Ακούς τα τρένα του βοριά

που χάνονται και φευγούν

ροκανίζεις την ψυχή σου

στην παγερή μορφή της

Εγίνες μετανάστης σε άδοξα χρόνια

λησμόνησες όσα δεν έχασες

περπάτησες σε μουχλιασμένες λεωφόρους.

κλείστηκες σε ενα χαμένο χρόνο.

Είσαι μόνος σταμάτα...

ομίχλη παντού κι αγωνία

κοίταξε γύρω σου

η φωνή ακόμα αντηχεί.

σημείωση συντομα θα κάνω ανάρτηση με το παιχνίδι ευχαριστώ ηλιοκαμένε!

Ποιήση στην σειρά...

περιπλάνηση...

Πλατεία Γεωργίου,

τα ταξι πηγαινοέρχοται 

οι άνθρωποι επανέρχονται...

και η μοναξιά καραδωκεί,

σαν μαυρός κύκλος

αγριοκοιτά προς τα εδώ...

Κεντρική οδός Γλασκώβης,

αγάπη, έρωτες,χαρές,

πίκρες,δάκρυα μικρές στιγμές...

όλα τα ζήσε και τα'δε

όλα τα μάθε και δεν τα πε.

Λίγο να μόυνα στην θέση της,

λιγό να άκουγα το πόνο της,

λιγο να πέρνα το ρόλο της,

λίγο να βλέπα τους ξένους της,

μα ακόμα πιο λίγο να μενά εκεί...

Τα τρένα που δεν βλέπεις

μόνο τα ακούς να σφυρίζουν,

τα λεωφορεία που συχνά συναντάς,

με χιλίαδες άσιμους ανθρώπους...

και εκέι στα υπόγεια ακόμα,

θα δείς ανθρώπους να περνουν

να ψάχνουν το κορμί τους.

Περαστίκοι βιαστικοί,

κρυμμενοί στην παγερή μορφη τους...

Γεμάτοι απο αλκοόλ και ναρκωτικά

γεμάτοί από την αδειανή ψυχή τους...

Βιάστηκα έφυγά ήρθα ξανάφυγα

ξανάρθα, γιατί δεν έμαθα ποτέ...

δεν μπορώ να δω με τα δικά μου 

μάτια αυτό το κόσμο...

το μικρο παιδί που χάθηκε...

μια πόλη άψυχη,άοσμη

μια πόλη σαν όλους και κανένα.

-------------------------------

...στου ανέμου.

Στου ανέμου τη ψυχή

στου ονείρου μου την άκρη

χλωμό αγόρι μου μοναχικό

φεγγάρι κοκκινό στα ουράνια

μικρο μου όμορφο ερωτευμένο,

Απόψε μονάχα μην μου κλαις,

την θάλασσα περπάτησε 

κι έλα εδώ κοντά μου 

σαν ανέμος μονάχα μην φεύγεις,

μείνε εδώ μεχρι η νυχτά να γέρνει...

Τα μάτια σου το φώς του ουρανού,

χλωμό αγόρι μου μοναχικό

δες λιγάκι προς εμένα,

χόρεψε ξανά για λίγο στο σταθμό

δεν έχει η φύση πια σκιές...

αμμός της ζωής που χάνεται,

γυρώ η θλίψη που γράφει κύμματα,

στερέψανε τα δάκρυα της μοναξίας

κοκκίνησε η ψευτική ακρογιαλιά

κι έμεινε πια μόνη στην ερημιά...

----------------------------

Μια ιστορία ίδια...

Νεράιδες του μυαλού μου,

χαμένες ελπίδες...

στου ουράνιου τόξου

μικρές σβησμένες πατρίδες.

Ξωτικά μικροι μου φίλοι

που'χετε πάει; σας έχω χάσει...

Σκοτάδι πυκνο βαθύ σκοτεινό

πέφτει στο άγριο δάσος.

Πολύχρωμες τουλίπες  

μικρές κοκκίνες παπαρούνες,

λευκά μου κρίνα...

κρυμμένοι μου κύκνοι.

βιβλίο ανοιχτό,

λιγάκι πιο παλιό

στην πόρτα ριγμένο...

μιλαεί για μια ιστορία.

χαθήκα και πάλι

στο κάστρο του κόσμου...

------------------------

error...

Βαθύ σκοτάδι πυκνό,

άνθρωποι απο αλκοολ 

ξανα και ξανα βουλγιαμένοι...

νύχτα σκληρή και χαμένη

άνθρωποι που'ναι σαν ξένοι.

Σαββάτο στην πόλη 

ασπρό θάνατο σου πουλάνε...

στα στενά σοκάκια του μυαλού 

κυματίζει μαύρο

που χάνεται στο λευκό.

Οδός της αμαρτίας 

Οδός της ηδονής

Οδός του πόθου

Οδός της αγωνίας

Οδός του κενού...

Έχεις ξεμείνει κι εσύ;

Μα να θυμάσε δεν είναι αργά 

είσαι παντου το ίδιο

μοναχικός κι άγνωστος.

και για τους λίγους 

ένας χαμένος φίλος...

------------------------

Νεράιδα χαμένη πεταλούδα...

Σε μια γειτονία του δάσους

σε μια πράσινη γωνίτσα,

πέφτει μια σταλίτσα

μια μικρη πεταλουδίτσα...

Στην αχλύ μια νεραϊδούλα,

σοφή μικρή κυρούλα

όμορφη λεπτή ξανθή,

μονάχη μου Δανούλα.

Την μια χάνεται στης λύπης

το βαθύ κι άγνωστο παραμύθι.

Την αλλη γλυκά χαμογελά

σαν να βρήκε της ζωής το λουλούδι...

και το μαγικό της το ραβδί,

μαγευεί ξανά και ξανά,

με το ίδιο άγνωστο τρόπο...

το ιδιο χαρούμενα μα λυπημένα

Φτεροπετάει και χάνεται...

Κανείς δεν την είδε

τα φτερά της ειναι τόσο

μα τόσο εύθραυστα 

που με κάνει να φοβάμαι.

--------------------------

θα'θέλα...μέρος 2.

θα θέλα να μούνα ποιητής

να γράφα το φόβο της ψυχής

να βλέπα πιο βαθυά 

να μίλαγα με γρίφους...

θα θέλα να'μουνα ζωγράφος

ενάς ακόμα άσιμος δημοσιογράφος,

να λεγά στον κόσμο ψέμματα

να κάνα έργο την ζωή του...

θα θέλα να μουνα πιλότος,

να'κάνα ταδίδια της στιγμής

να γνώριζα το κόσμο

μα ακόμα ζώ με φόβο...

θα θέλα να μουνά ζητιάνος

στο κρύο να περπατώ ξυπόλητος

στον ήλιο να καιόμουνα

μα ξέμεινα στο δρόμο.

θα θέλα να μούνα εσύ

και να με κατηγορούσα

να ζήλευα πολύ

μα και να'μαι αγαπούσα

--------------------------

τελος σαν αφήνω με ενα τραγούδι που άκουγα....