Δεν υπάρχει χρόνος εδω,
ολα ειναι συμφέρον
σαν κοράκια στα ουράνια
που μου λερώνουν την ψυχή...
που με δάκρυα
βρέχουν το κορμί μου...
Κλαίς γιατι κλαίς?
οι ανθρώποι κλαίνε ολο
και πιο λίγο...
θέλουν να χαμογελάνε
οχι όμως δεν γίνεται...
μου ναι τόσο δύσκολο
αφου οι άνθρωποι
δεν γνωρίζουν το ευατό τους.
Άνθρώποι που ψάχνουν...
να αγαπηθούν, να αγαπήσουν,
πως να λύσουν το μυστήριο
της ζωής τους, γιατι η τρέλα
να ξέρεις δεν είναι μακριά
ένα σκαλοπάτι ακόμα
μια χαραμάδα άβυσσος.
Άνθρωποι μια μάζα όμορφη,
μια ακόμη συννεφιά, μια συντροφία
παράξενη ομορφία...
που 'ναι κρυμμένη κάπου βαθία,
σήμερα σε γνώρισα
αυρίο δεν σε έμαθα πότε...
Έτσι είναι οι άνθρωποι
πουλία χαμένα στον ορίζοντα...
Περιφρονούν κι αγαπάνε
οτι στα αλήθεια το ζηλεύουν.
ένας άνθρωπός ειμαι κι εγώ,
μονη βαδίζω, μονη μιλώ,
μόνη ακόυω αυτά που θέλω να πώ,
μόνή δακρύζω μονή αγαπώ...
Μια στάλα ακομά σε τουτή τη γη..
μια πικραμένη φωνή...
ξανά και ξανα έχω ξεμέινει εδω...
στον τελευταίο σκαλοπάτι
παλευώ να ανεβώ
μα μην στενάχωριεσαι
που οι σκέψεις με έχουν βυθίσει
και δεν μπορώ να ανεβώ...
Δεδομένο πως ήρθα άνθρωπός
κι αυτό θα φύγω,
απο την κύρια είσοδο της ζωής
αυτό ζητώ, γι αυτό ζώ,
σε τουτο εδω
το ψευτικό και άχαρο πλανήτη....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου