Ποιήση στην σειρά...

περιπλάνηση...

Πλατεία Γεωργίου,

τα ταξι πηγαινοέρχοται 

οι άνθρωποι επανέρχονται...

και η μοναξιά καραδωκεί,

σαν μαυρός κύκλος

αγριοκοιτά προς τα εδώ...

Κεντρική οδός Γλασκώβης,

αγάπη, έρωτες,χαρές,

πίκρες,δάκρυα μικρές στιγμές...

όλα τα ζήσε και τα'δε

όλα τα μάθε και δεν τα πε.

Λίγο να μόυνα στην θέση της,

λιγό να άκουγα το πόνο της,

λιγο να πέρνα το ρόλο της,

λίγο να βλέπα τους ξένους της,

μα ακόμα πιο λίγο να μενά εκεί...

Τα τρένα που δεν βλέπεις

μόνο τα ακούς να σφυρίζουν,

τα λεωφορεία που συχνά συναντάς,

με χιλίαδες άσιμους ανθρώπους...

και εκέι στα υπόγεια ακόμα,

θα δείς ανθρώπους να περνουν

να ψάχνουν το κορμί τους.

Περαστίκοι βιαστικοί,

κρυμμενοί στην παγερή μορφη τους...

Γεμάτοι απο αλκοόλ και ναρκωτικά

γεμάτοί από την αδειανή ψυχή τους...

Βιάστηκα έφυγά ήρθα ξανάφυγα

ξανάρθα, γιατί δεν έμαθα ποτέ...

δεν μπορώ να δω με τα δικά μου 

μάτια αυτό το κόσμο...

το μικρο παιδί που χάθηκε...

μια πόλη άψυχη,άοσμη

μια πόλη σαν όλους και κανένα.

-------------------------------

...στου ανέμου.

Στου ανέμου τη ψυχή

στου ονείρου μου την άκρη

χλωμό αγόρι μου μοναχικό

φεγγάρι κοκκινό στα ουράνια

μικρο μου όμορφο ερωτευμένο,

Απόψε μονάχα μην μου κλαις,

την θάλασσα περπάτησε 

κι έλα εδώ κοντά μου 

σαν ανέμος μονάχα μην φεύγεις,

μείνε εδώ μεχρι η νυχτά να γέρνει...

Τα μάτια σου το φώς του ουρανού,

χλωμό αγόρι μου μοναχικό

δες λιγάκι προς εμένα,

χόρεψε ξανά για λίγο στο σταθμό

δεν έχει η φύση πια σκιές...

αμμός της ζωής που χάνεται,

γυρώ η θλίψη που γράφει κύμματα,

στερέψανε τα δάκρυα της μοναξίας

κοκκίνησε η ψευτική ακρογιαλιά

κι έμεινε πια μόνη στην ερημιά...

----------------------------

Μια ιστορία ίδια...

Νεράιδες του μυαλού μου,

χαμένες ελπίδες...

στου ουράνιου τόξου

μικρές σβησμένες πατρίδες.

Ξωτικά μικροι μου φίλοι

που'χετε πάει; σας έχω χάσει...

Σκοτάδι πυκνο βαθύ σκοτεινό

πέφτει στο άγριο δάσος.

Πολύχρωμες τουλίπες  

μικρές κοκκίνες παπαρούνες,

λευκά μου κρίνα...

κρυμμένοι μου κύκνοι.

βιβλίο ανοιχτό,

λιγάκι πιο παλιό

στην πόρτα ριγμένο...

μιλαεί για μια ιστορία.

χαθήκα και πάλι

στο κάστρο του κόσμου...

------------------------

error...

Βαθύ σκοτάδι πυκνό,

άνθρωποι απο αλκοολ 

ξανα και ξανα βουλγιαμένοι...

νύχτα σκληρή και χαμένη

άνθρωποι που'ναι σαν ξένοι.

Σαββάτο στην πόλη 

ασπρό θάνατο σου πουλάνε...

στα στενά σοκάκια του μυαλού 

κυματίζει μαύρο

που χάνεται στο λευκό.

Οδός της αμαρτίας 

Οδός της ηδονής

Οδός του πόθου

Οδός της αγωνίας

Οδός του κενού...

Έχεις ξεμείνει κι εσύ;

Μα να θυμάσε δεν είναι αργά 

είσαι παντου το ίδιο

μοναχικός κι άγνωστος.

και για τους λίγους 

ένας χαμένος φίλος...

------------------------

Νεράιδα χαμένη πεταλούδα...

Σε μια γειτονία του δάσους

σε μια πράσινη γωνίτσα,

πέφτει μια σταλίτσα

μια μικρη πεταλουδίτσα...

Στην αχλύ μια νεραϊδούλα,

σοφή μικρή κυρούλα

όμορφη λεπτή ξανθή,

μονάχη μου Δανούλα.

Την μια χάνεται στης λύπης

το βαθύ κι άγνωστο παραμύθι.

Την αλλη γλυκά χαμογελά

σαν να βρήκε της ζωής το λουλούδι...

και το μαγικό της το ραβδί,

μαγευεί ξανά και ξανά,

με το ίδιο άγνωστο τρόπο...

το ιδιο χαρούμενα μα λυπημένα

Φτεροπετάει και χάνεται...

Κανείς δεν την είδε

τα φτερά της ειναι τόσο

μα τόσο εύθραυστα 

που με κάνει να φοβάμαι.

--------------------------

θα'θέλα...μέρος 2.

θα θέλα να μούνα ποιητής

να γράφα το φόβο της ψυχής

να βλέπα πιο βαθυά 

να μίλαγα με γρίφους...

θα θέλα να'μουνα ζωγράφος

ενάς ακόμα άσιμος δημοσιογράφος,

να λεγά στον κόσμο ψέμματα

να κάνα έργο την ζωή του...

θα θέλα να μουνα πιλότος,

να'κάνα ταδίδια της στιγμής

να γνώριζα το κόσμο

μα ακόμα ζώ με φόβο...

θα θέλα να μουνά ζητιάνος

στο κρύο να περπατώ ξυπόλητος

στον ήλιο να καιόμουνα

μα ξέμεινα στο δρόμο.

θα θέλα να μούνα εσύ

και να με κατηγορούσα

να ζήλευα πολύ

μα και να'μαι αγαπούσα

--------------------------

τελος σαν αφήνω με ενα τραγούδι που άκουγα....