Emena - Vlassis Mponatsos

γιατί τα σωθικά σου όταν πονάνε στη λάσπη ψάχνεις πάντα λησμονιά...

Fly me to the moon!

Το καλύτερο ψέμα...με ένα ακόμα παραμύθι...

Πάει καιρός που είμαι μόνη αλλά αυτό νιώθω ακόμα

τώρα απέραντο κενό...

...Πες μου το καλύτερο ψέμα...

πώς να τη πιστέψω την αλήθεια

ακόμα ενα ψέμα σου ζητώ.

πεταλουδάκι...

Η ψυχή μου...

εχει πετάξει μακριά,

γραφει ιδανικά

στα συνορα απλά...

πλανιέται στα στενά 

της μοναξιάς...

κι αναπολεί

μια ανατολή!!

να ρθεί να την κλέψει

κλασσικά.

Μη μου μιλάς

μη με ρωτάς γιατι...

δεν υπάρχει απλό

δεν υπάρχει κάτι

κάτι ιδανικό

κι ωραίο...

είσαι εσύ

ειμαι εγώ

είμαστε όλοι..

ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Τα μάτια δεν κλείνω

και την ψυχή

μονάχα αφήνω

μακρια να πετάξει...

εκεί που η καρδια

την παει

στα μακρινά

χαμένα...

εκεί που ναι 

όλα ονειρεμένα

νεράιδες κατοικανε

και μάγισσες και ξωτικά

Τα όνειρα 

δεμένα στο παρεθλόν

τσακισμένα...

η νύχτα μεγάλη

και παντού

κυριαρχει πυκνό

βαθύ και παγερό

σκοτάδι

Τρελή με φωνάζουν

μα να ξέρεις

δεν μ'αλλάζουν...

με νιώθω 

ακόμα...

μικρό και χαμένο 

παιδάκι σαν μικρο

μικρό πεταλουδάκι!!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ..εμμ...

μελαγχολία..ισώς

νοσταλγία..κάποτε

φόβος...μπορεί

χαρά...εξαρτάται

ευτυχία...κάποιες φορές

αγάπη...συνήθως

μοναξιά...πάντα.!

όλοι παιδιά ονειρευόμαστε τα Χριστούγεννα σαν κάτι μαγικό

πάντα περιμένουμε κάτι καινούργιο...

Μέσα στα όνειρα

που έκανα παιδί...

ήρθε η στιγμή

κι εγω να μεγαλώσω!!

ξανά απ΄την αρχή

την παιδική

κι αθώα μου ψυχή

λιγάκι να ανταμώσω...

Νύχτα θεαματική

μεγάλη λαμπερή..

Αστέρια φωτεινά

και των ψυχών μαγεία!!

Glasgow_2010_Christmas_my photos

αγνωστο...

ξημερώματα

Δευτέρας πρωινού...

δεν έχω κοιμηθεί φοβάμαι

ναι,, φοβάμαι φοβάμαι...

να χαθώ στα όνειρα μου

φοβάμαι φοβάμαι...

πως τα ματια μου ξανά

δεν καταφέρω να τα ανοίξω.

θέλω να ζω

μέσα στις νύχτες

στα ουρανια να χάνομαι

να κοιτώ τον τρόπο...

που αναδύεται το πρωινό

να περιπλανιέμαι...

στης ψυχής μου το κενό

και να αναδύομαι

από το πουθενά...

δεν ζητάω πολλά...

λίγο χρόνο ακόμα

να μεγαλώσει 

να αντέξει

να μην σπάσει...

και να ωριμάσει

Λίγο ακόμα

λίγα λεπτά μοναχα

κι όμως πρέπει να φύγω..

τιποτα

Να γράψω ένα τραγούδι θέλω

που για σένα μονο να μη μιλάει

και τον ευατό μου μοναχα

να ξέρει, να ξέρει να αγαπάει...

Δυο ένα δυο και πάλι ένα,,,εγώ

κι έχω ξεμείνει απ'όλα

ένα κενό χαρτί μα έλα 

μα έλα ρε ζωή που πια τίποτα δεν το γεμίζει...

Βαθύ πηγάδι μπροστά στα ματια μου

και στην καρδια μου τοίχος

που όλα με μιας κομμάτια γίνονται

και η θάλασσα μοναχα τα βυθίζει

Να ψάξω κάτι από κάπου να πιαστώ

λίγο να γύρω πάνω του για να αποκοιμηθώ

και εκεί που όλα χάνονται λευκη νεράιδα

να ρθει και έτσι απλά να με σώσει σαν από θαύμα...

η ποίηση είναι μια αλλιώτικη αλήθεια που σε αυτή την εποχή κατάντησε ηλίθια

Στις 5 το πρωί εκεί που ξημερώνει

το παραμύθι κόβεται και η ζωή μου με πληγώνει

Νεράιδες της νύχτας να έρχεστε λιγάκι εδώ 

το χέρι απλά να μου κρατάτε...

να νιώθω πως απλά είστε εδώ κι εκεί,μαζί μου περπατάτε

Έχουν περάσει πλέον τριάντα τέσσερα λεπτά

τριαντα τέσσερα λεπτά για μένα μοναξιά

Η ζωή αλλου με πάει και σε αλλουνού

την αγκαλιά πια σεργιανάει

Όνειρο με το λευκό πανί που πας

γιατί μαζί μ' άλλους περπατάς...

και την δικη μου αγκαλιά απλά με ένα δάκρυ περιφρονάς...

Ξελόγιασε η νεράιδα το άλογο

με το όμορφο το παλικάρι

και το φέρε εδώ χωρίς να ξέρει απλά που πάει...

Σκόνη...

Άσπρη σκόνη φέρε μου να πιω...
της νύχτας την ερημιά μην νιώσω
του φεγγαριού ανάσα δεν ζητάω
τα αστερια του ουρανού δεν θέλω

Ναρκομανής της νύχτας γυρίζω...
στα στενά δρομάκια της μοναξιάς μου
ψάχνω να βρω μια μαργαρίτα
στου φθινοπώρου την εικόνα.

Μια σταγόνα βροχής, μια στάλα αίμα
σε μια γκρίζα γωνια της ψυχής μου ομπρέλα
δώσε μου ανάσα να μπορώ να ζήσω
λίγο αέρα να αναπνεύσω...

Φύλλα κίτρινα στο πάτωμα
και συ χάμω να σέρνεσαι διπλα
πως έχεις πέσει χαμηλά...
αναρωτιέσαι και μέσα σου κλαις...

Κόκκινα ματια, φλόγες αέρινες
δεν έχεις στάλα εγωισμού
κι αυτό σε θλίβει σε τσάκισε
σου πήρε τον ευατό σου...

Διαγραψα το fb,,μια και αισθανομαι χαλια δεν εχω τιποτα να προσφερω μονο λυπη...

"έχω ένα πόνο στην  ψυχή και ποιος να μου το βγάλει..."

Το fb ηταν μια παρέα τα μοναχικά βράδυα...
εγώ η ποιήση μου...και τα απρόσωπα πρόσωπα...
Αν και η καλύτερη μου παρέα που ποτέ δεν θα αποχωριστώ ειναι το YOUTUBE...
Η μουσική,,,η μόνη που με νιώθει που μ'αγαπάει...μου μιλάει κατευθείαν στη ψυχή...


Γιατι να σκέφτομαι σαν μικρό παιδί...
γιατι τα μάτια μου να ναι πάντα δακρυσμένα,
γιατι να σ'αγαπάω πιο πολυ απ'ότι εμένα.


Πεντάχρονο με αποκάλεσες....
γιατί δεν έμαθα να αγαπάω αλλιώς
κι είμαι τόσο λάθος
--------------------------------------------------
πληγώθηκα πολύ...φεύγω από ολα...
δεν χωράω πουθενά...


<------------------------------------------------
εξοδος...!

ενα πρωι...

Στην ακρή του κόσμου

σε μια χώρα μακρινή 

απ'όλους ξεχασμένη...

θέλω να φύγω ενα πρωί

την δύση του ήλιου να κοιτώ μοναχή...

Δυο λόγια βροχής να ακούω

δυο στίχους αερα να κρατάω...

και μακριά ελευθερή να πετάω

σε κανένα να μην ανήκω

μόνο σε μένα και στα όνειρα μου!!

Ουράνιο τόξο παρε μαζί σου

γλυκά ταξίδεψε με...!!

ΑΦΟΡΗΤΑ ΥΠΕΡΦΟΡΤΙΣΜΕΝΗ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΖΙ...

ΧΑΡΑ,ΛΥΠΗ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΠΟΝΟΣ, ΔΕ ΞΕΡΩ ΕΧΩ ΧΑΘΕΙ...

----------------------------------------------------

ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΑΨΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ

----------------------------------------------------

Τα τραγούδια έχουν αδειάσει

οι στιχοί δεν εχούν νόημα

το απόλυτο κενο ορίομαι...

----------------------------------------------------

η φωνή της Τσανακλιδου με εξουσιάζει...

όλα εκείνα τα λυπητερά τραγούδια της 

όλα στη καρδια μου γραμμένα

-----------------------------------------------------

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΑΨΩ...

ΕΙΠΑ ΝΑ ΠΑΨΩ

ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ

ΝΑ ΝΙΩΘΩ

ΝΑ ΑΓΑΠΑΩ!!

να ζω...

αν δεν υπηρχε η ποιηση η ζωη δε θα ηταν υποφερτη..

Πάει καιρός να γράψω πάει καιρός να ακουμπήσω τις λεπτές χορδές της ψυχής πάει καιρός να κοιτάξω το φεγγάρι πάει καιρός να δω εμενα....

Εγώ δεν είμαι ο ευατός μου

είμαι μοναχα ένας απλός ταξιδευτής

που σε κάθε επίπεδη αλλαγή

βρίσκω την δύναμη και προχωράω

Ξεκίνησα προχώρησα,σταμάτησα...

--------------------------------

Ο ήχος της σιωπής τρομαχτικός...

με το μικρό φωτάκι να μου θυμίζει

της φυγής τα όνειρα σαν ψέμμα

κι όμως συνεχώς αναβοσβήνει

έτσι ώστε στο μυαλό μου να ναι

αναλαμπή παντοτινή, flashback.

Νεκρικό φεγγάρι της νυχτιάς

μέθυσε με κι'απόψε

κι 'έλα και γίνε

της ζωής μου η αφορμή

να πιω και να μεθύσω...

κύλησε ξανά...

στις φλέβες μου κρασί.

-------------------------------------

Θέλω να πω πολλά και λέω λίγα

θέλω να φύγω και πάντα μένω

-------------------------------------

Ξανά και ξανά Φθινόπωρο

μου'γίνε για μένα ζωή και μείνε

εδώ να σε κρατήσω να σ'αγαπήσω...

Δυο ψυχές να γίνουν μια

δυο καρδιές να αγαπάνε ένα

κι εγώ να αγαπώ εσένα...

---------------------------------------

Μην μιλάς υπάρχει περίπτωση να μην ακούγεσαι

μην γραφεις υπάρχει περίπτωση να μην σε βλέπουν

άγγιξε δεν νομίζω να υπάρχει περίπτωση να αμβισβητηθει....

------------------------------------------------

Ψάξε ώρες,,χάσε,,μάθε,,ζήσε,,χαμογελα,χοροπηδά,,αγαπά,,κανε ότι θες να κανεις μα κάντο τώρα...

P.S aLwAys I love You...