αγνωστο...

ξημερώματα

Δευτέρας πρωινού...

δεν έχω κοιμηθεί φοβάμαι

ναι,, φοβάμαι φοβάμαι...

να χαθώ στα όνειρα μου

φοβάμαι φοβάμαι...

πως τα ματια μου ξανά

δεν καταφέρω να τα ανοίξω.

θέλω να ζω

μέσα στις νύχτες

στα ουρανια να χάνομαι

να κοιτώ τον τρόπο...

που αναδύεται το πρωινό

να περιπλανιέμαι...

στης ψυχής μου το κενό

και να αναδύομαι

από το πουθενά...

δεν ζητάω πολλά...

λίγο χρόνο ακόμα

να μεγαλώσει 

να αντέξει

να μην σπάσει...

και να ωριμάσει

Λίγο ακόμα

λίγα λεπτά μοναχα

κι όμως πρέπει να φύγω..