πεταλουδάκι...

Η ψυχή μου...

εχει πετάξει μακριά,

γραφει ιδανικά

στα συνορα απλά...

πλανιέται στα στενά 

της μοναξιάς...

κι αναπολεί

μια ανατολή!!

να ρθεί να την κλέψει

κλασσικά.

Μη μου μιλάς

μη με ρωτάς γιατι...

δεν υπάρχει απλό

δεν υπάρχει κάτι

κάτι ιδανικό

κι ωραίο...

είσαι εσύ

ειμαι εγώ

είμαστε όλοι..

ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Τα μάτια δεν κλείνω

και την ψυχή

μονάχα αφήνω

μακρια να πετάξει...

εκεί που η καρδια

την παει

στα μακρινά

χαμένα...

εκεί που ναι 

όλα ονειρεμένα

νεράιδες κατοικανε

και μάγισσες και ξωτικά

Τα όνειρα 

δεμένα στο παρεθλόν

τσακισμένα...

η νύχτα μεγάλη

και παντού

κυριαρχει πυκνό

βαθύ και παγερό

σκοτάδι

Τρελή με φωνάζουν

μα να ξέρεις

δεν μ'αλλάζουν...

με νιώθω 

ακόμα...

μικρό και χαμένο 

παιδάκι σαν μικρο

μικρό πεταλουδάκι!!