η ποίηση είναι μια αλλιώτικη αλήθεια που σε αυτή την εποχή κατάντησε ηλίθια

Στις 5 το πρωί εκεί που ξημερώνει

το παραμύθι κόβεται και η ζωή μου με πληγώνει

Νεράιδες της νύχτας να έρχεστε λιγάκι εδώ 

το χέρι απλά να μου κρατάτε...

να νιώθω πως απλά είστε εδώ κι εκεί,μαζί μου περπατάτε

Έχουν περάσει πλέον τριάντα τέσσερα λεπτά

τριαντα τέσσερα λεπτά για μένα μοναξιά

Η ζωή αλλου με πάει και σε αλλουνού

την αγκαλιά πια σεργιανάει

Όνειρο με το λευκό πανί που πας

γιατί μαζί μ' άλλους περπατάς...

και την δικη μου αγκαλιά απλά με ένα δάκρυ περιφρονάς...

Ξελόγιασε η νεράιδα το άλογο

με το όμορφο το παλικάρι

και το φέρε εδώ χωρίς να ξέρει απλά που πάει...