Σκόνη...

Άσπρη σκόνη φέρε μου να πιω...
της νύχτας την ερημιά μην νιώσω
του φεγγαριού ανάσα δεν ζητάω
τα αστερια του ουρανού δεν θέλω

Ναρκομανής της νύχτας γυρίζω...
στα στενά δρομάκια της μοναξιάς μου
ψάχνω να βρω μια μαργαρίτα
στου φθινοπώρου την εικόνα.

Μια σταγόνα βροχής, μια στάλα αίμα
σε μια γκρίζα γωνια της ψυχής μου ομπρέλα
δώσε μου ανάσα να μπορώ να ζήσω
λίγο αέρα να αναπνεύσω...

Φύλλα κίτρινα στο πάτωμα
και συ χάμω να σέρνεσαι διπλα
πως έχεις πέσει χαμηλά...
αναρωτιέσαι και μέσα σου κλαις...

Κόκκινα ματια, φλόγες αέρινες
δεν έχεις στάλα εγωισμού
κι αυτό σε θλίβει σε τσάκισε
σου πήρε τον ευατό σου...