ένα παραμύθι_ κυπριακή ποίηση απέτυχααααα

αποτυχία για δείτε...

Κύπρος μου νησίδα της καρκιάς μου,

μες του Μεσογείου τα νησσιά

φαντάζεις μαραζωμένη κορασσιά

εσύ γλυτζιά μου κοπελιά

Από μακρά μαευκείς

του νιούς περαστικούς

τζαι του εταξιδευκείς

σε μέρη μακρινά

Όπου τζι'αν γυρίζω

δίχα σου εσσέν δακρύζω

τζι'ας εισαι μια σταλαχμαθκιά..

μια περπατησιά του νού μου

σαν σ'ανταμώσω πάλε

σπαράζει η ψυσσιή μου 

τζαι μες την αγκάλιν σου

ξαναγίνομαι παιδί σου

------------------------

αυτό μ'αρεσει αλλα οκ έτσι γράφω συνήθως...

ψαράκι μικρό και πονηρό

παίζεις με τον λευκό αφρό...

στης θάλασσας τον άνεμο

μπαινεί κρυφά και χάνεται.

στου ήλιου το παράθυρο

γλυκογελα και πιάνεται.

στης γής τα ρηχά

παίζει και κρύβεται.

στης νύχτας το ροδάνι

σιγά σιγά, το νήμα λύνεται.

στης μέρας το κερί

αργά, αργά λιγάκι φαίνεται.

μπαινοβγαίνει σε καρδιές

και ταράζει κύμματα.

μπαινοβγαίνει σ'όνειρα

και αλλάζει βήματα.

μα έλα που κανείς 

δεν θα βρεί τα νήματα.

και τώρα το παραμύθι χαχαχαχα...

Μια φορά κι ενά καιρό...

σε ένα μακρινό καταπράσινο δάσος της Σκωτίας είχε το ξύλινο σπιτάκι του ο κύριος Μπένη με τα μεγάλα πράσινα αετίσια μάτια.

Ο κύριος Μπένη δυστυχώς ήταν μόνος του γιατί τα δυο παιδία του, ένα αγόρι ηλικίας 30 χρονών πια και ενα κορίτσι τώρα 40 χρονών, έιχαν  φυγεί απο το έρημο χωρίο τους.

Η κυρία Μπένη μια μικροκαμωμένη και κομψή κυριούλα οπώς την παρουσίαζαν τον άφησε λόγω μιας κατταραμένης αρρώστιας πριν πολλά χρόνια. 

Το καταπράσινο χωριό οπώς λεγόταν ήταν μαγεμένο,στοιχειωμένο, οπού υπήρχαν πολλές φήμες να κυκλοφορούν.Όποίος έμενε συνήθως πάντα γύριζε μοναχός σαν την άδικη καττάρα μέσα στους πέντε ανέμους σαν μοναχικός καβαλάρης στην όαση.

Κι όπως έλεγε κι ένα παλιό άσμα:

Ανέμοι του δάσους

φαντάσματα...

δροσοσταλίδες!

μην πέρνετε μαζί σας 

τους ανθρώπους

κι είναι κρίμα...

Ο κυρίος Μπένη μοναχός πια, γερασμένος από τα πολλά χρόνια με ρυτίδες στα χέρια με ζαρωμένα τα μάγουλα καθότανε ησυχά ησυχά, στο σπιτάκι του, παρέα με την παλία ξύλινη καρέκλα του και μόνο τα πράσινα μεγάλα του μάτια πια διάκρινες.

Μια μέρα παρατήρησε κάτι περίεργο να συμβάινει.Οι παλιές καλοφωτισμένες και συγιρισμένες φωτογραφίες του από τα αγαπημένα του πρόσωπά εξαφανίζοταν δια μαγείας λες και άνοιξε η γή και τις κατάπιε.Ο Μπένη άρχισε να φοβάται αλλα πάλι επειδή ήτανε γέρος υπέθεσε πως κάπου αλλου θα τις είχε βάλει και θα το'χέ ξεχάσει.

Πέρασαν κάμποσοι μήνες,

εντωμετάξυ στο χωρίο όπου υπήρχαν ακόμα λίγοι γερασμένοι κάτοικοι παρουσίαστηκαν αλλόκοτα πράγματα να συμβάινουν σαν να λες και χωριό ήταν στοιχειώμένο.Αρα να ίσχυαν όσα παρουσίαζαν.Οι κάτοικοι συνήθως παρατηρούσαν να χάνονται ενθύμια από δικά τους αγαπημένα πρόσωπα. Μερικοί άρχισαν να φοβούνται αλλοί έλεγαν πως ήταν πια συνιθισμένοι να συμβαίνουν.Εξίσου και το όνομα του χωριού Το Φάντασμα στα Όρη...

to be continued...:p!