Κοντευει ανοιξη...

Τοση η μοναξια 

του ουρανου...

κι αλλη τοση

η μοναξια

της θαλασσας

βαθυ αγριο μπλε

παραπονιαρικο

μου χρωμα..

δυο περιπλανωμενοι 

ταξιδευτες

διαφορετικοι

μα τοσο ομοιοι..

δυο γαληνια πουλια

ηρεμα που κρυβεται

μαζι και τοση αγριαδα

του ανθρωπου

ορμηνευτες...

Κι ομως κοντευει Ανοιξη

Απο το Α της Ανατολης 

μεχρι το Η της αγριας Ηλιαχτιδας...

Η φυση ερχεται ξανα..!

μαζι με τα υπολοιπα πουλια.

Υποσχεσου πως...

θα παρεις μια κιθαρα,

θα αναψεις μια φωτια!

και θα'ρθεις οπως παλια

σε αυτη εδω την παραλια...

και επειδη παλι βρεχει...

σας χαριζω το επομενο τραγουδι