..............................σε νύχτες αϋπνίας...

τίποτα δεν είναι όπως παλιά...

Δεν ξέρω νιώθω πως τίποτα πλέον δεν με γεμίζει έχω το απόλυτο κενό και ωρύομαι σε ένα γκρεμό μεταξύ της κατάθλιψης και της μελαγχολίας...Κι έρχονται στιγμές που λέω να τα παρατήσω όλα και να φύγω μα πάλι κάτι μου λέει γέλα μην πέσεις προχώρησε τρέξε...

Νιώθω πως έχω κουραστεί έχω βαρεθεί να περιμένω να αγωνιώ να σκέφτομαι...να ονειρεύομαι.Φοβάμαι να σκεφτώ..φοβάμαι πως η ζωή τα έχει με άλλον και το σύμπαν πάντα συνωμοτεί εναντίον μου...

Μα πάλι αν έχω κουραστεί τώρα μετά τι??Τρομάζω...θέλω να πάψω να σκέφτομαι...STOP...

Και πάλι κλείνομαι στον ευατό μου υψώνω τοίχους γιατί κουράστηκα να μου ματώνουν τα όνειρα μου...

δεν αφήνω κανένα να μπει και να βγει αυτό είναι δεδομένο...

σκέψη μου

που 'σαι

της καρδιας

η πιο βαθιά πληγή

σταματα φύγε

δεν σε θέλω

αγωνιώ

περιμένω πέφτω...

συντρίβομαι...

μα αν αγωνιστώ ίσως να κερδίσω τον αγώνα ζωή... στο πρώτο διάδρομο βρίσκεται η αγάπη μετά ακολουθούν οι υπόλοιποι...και τέλος ο πόνος...κι η μοναξιά....

θλιβερά μου αισθήματα...αστέ με ήσυχη...