μπροστά σε μια άψυχη οθόνη σε ένα άψυχο κουτί γράφω τις σκέψεις μου...
έχει πάει ήδη σχεδόν 4 το πρωί δεν ξέρω πλέον δεν έχω ύπνο μου φαίνεται δύσκολη αυτή η λέξη ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ καθόμουν και κοίταζα το ταβάνι για ώρα ίσως έτσι ξεχαστώ...τίποτα όλα τα ίδια...μοναξιά...και στο μυαλό μου αντηχούν οι στίχοι...γερνάω μαμά και τρέμω νά'μάι αυτό.. που χρονια ανησυχείς.. ωραία, νέα, κι ατυχης...
Και μου δώσες ψυχή και πλάγιασα στην αγκαλιά σου
μου χάρισες ζωή μα αυτή ήταν απλά αυταπάτη
της θάλασσας ένα καράβι χωρίς πανιά χωρίς κατάρτι
αλάτι που καίει τα μαγουλα τα ματια μου θλιμμένα...
ΘΕΛΩ ΒΡΟΧΗ!!!!!!!!!!
1 σχόλιο:
εσαι μικρη γλυκια μου οπως διαβασα σε σχολιο σε προηγουμενο σου ποστ..εγω ειμαι 40 κι εχω περασει απο διαζυγιο και ασχημα παιδικα χρονια...δεν γερνας ακομη..εισαι μπουμπουκι καλη μου!!
τωρα θα μου πεις δεν παιζει ρολο η ηλικια..κι εγω στα 20 ετσι αισθανομουν..
σε αισθανομαι σαν αδελφη ψυχη..γραφεις πολυ ωραια
Δημοσίευση σχολίου