Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς? Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς?
Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010
εμμμ...
Με ένα κόκκινο κραγιόν
έβαψα και την καρδια μου
γιατι τάχα νόμισα
θα'ρχόσουν ξανά κοντά μου
Ένιωσα κομμάτια την χαρά μου
στα εκατό κάτω να πέφτει
να λυγίζει με μικρό λεπτό ήχο
να έχει φτάσει στο φινάλε
Κόκκινο κρασί ,κόκκινο φιλί
και κόκκινα χείλη όλα μαζί
μια παράξενη ιστορία
η δικη μου αμαρτία
Νύχτα μου πάθος μου
φλόγα που δεν σβήνει
λάθος μου και δικη μου
να ναι όλη η ευθύνη...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου