Κι οπώς η νυχτα φεύγει και σιγά, σιγά
το φώς του πρωινού ξεπροβάλει
στο μουσκεμένο προσωπο απ'τα δάκρυα
ακούγεται ο ήχος της καρδιάς σου
να με μισεί ξανα για αλλή μια φορά...
Συγνώμη που ποτέ δεν με κατάλαβες
που σε πήρα τηλέφωνο χωρίς καθόλου
να νοιάζομαι για το εγώ μου
και πόσες φόρες σε παρακάλεσα...
Συγνώμη μα φεύγω δεν αντέχω.
Τελευταία έχω χάσει τα πάντα
Δεν ξέρω γιατι συνεχίζω
δεν έχει νόημα η ζωή
ψάχνω το τρένο, να χαθώ
μα ηχώ απο την λογική με σώζει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου