Παλι...

Βγήκε απόψε η σελήνη

μες το μυαλό μου η δικη σου μνήμη

το κύμα σπάει στους βράχους

και του κορμιού σου δίνει μορφή

έλα ξανά την νύχτα αυτή

Φίλησε με τρυφερά κράτησε με σφικτά.

Δυο χείλια γεμάτα πάθος

έλα και γίνε δικό μου λάθος

στης καρδιας μου τα λιμάνια

αφήσου για ακόμα μια φορα να ζω μαζί σου

Δώς'μου μια αγκαλιά δυο ματια φλογερα

στην γη του παραδείσου σου θαρρώ

πως είμαι ακόμα δικη σου

Βάλε με απόψε μέσα σου

για ακόμα μια φορα να ζήσω...